Basın medya büyük sıkıntılar içinde. Neredeyse her gün bir arkadaşımız işsiz kalırken, her ayda bir gazete veya dergi yayın hayatına son veriyor.
Bizim gibi insanlar büyük riskler alıp kendileri bir yol seçiyor ve pes etmeden yollarına devam ediyor.
Ama herkesden aynı performansı beklememek gerek.
İmkanı olan veya yaratan zaman içinde yurt dışına çıkarken bir kısmı da Ege’de bir sahil kasabasına sığınıyor.

Bazıları sektör değiştirmiş bazıları oturup medyanın düzeleceği günü beklemeye başlamış.
Ne acııı !

Yakın gelecekte de hiç bir şey değişecek gibi görünmüyor.
Medya neden bu duruma düştü. Onu önümüzdeki yazıda değineceğim. Kendi ayaklarımıza nasıl sıktık sizlerle onu paylaşacağım.
Böyle bir yazı ile niye başladığıma gelince. Uzun zamandır işsiz gazetecilere destek vermeye çalıştım ve çalışıyorum da. Mutlaka arar sorar kendilerini yalnız olmadıklarını hissettirmemeye çalışırım.
Çok sevdiğim genç bir arkadaşımız meslektaşımız hayatına son verdi.
Adı Eray Kabil.
Sesiz efendi saygılı bir genç kardeşimiz. Bir süredir işsiz ve iş arıyordu.
İmkanlar sınırlı olunca bizlerde çaresiz kalıyoruz.
Bir kaç gün önce iş konusunda konuşmuş ve  şakalaşmıştık. Bugün onu ölüm haberini duyduğumda başımdan kaynar sular aktı. Bu gencecik insanı işsiz bırakanlar şimdi ne diyecek merak ediyorum.
Krizi fırsat bilip çalışanlarını işten çıkartmakla tehdit ederek cehennem hayatı yaşatan yöneticiler ve patronlar şimdi ne olacak.
Eray gibi bir kaç kişiyi daha mı ölüme sürükleyeceksiniz ?
Gencecik bir insan… Umutları olan, gelecek hayali kuran bir çocuğun geleceği el birliği ile çaldınız.
Çok kızgın ve kırgınım.
Eray Kabil kardeşimize Allah’tan rahmet diliyorum. Ailesine Allah’tan sabır diliyorum.